Allt þetta grænmeti og öll þessi orðanotkun. Gjörningur framinn á Sequences rauntíma-listahátíðinni 2007. 

Fyrir utan galleríið var hlið sem skreytt var grænmeti, þeir sem áttu leið sína í galleríið Lost Horse gengu um hliðið. Þegar inn var komið tók á móti þeim listamaður sem var í óða önn að skapa verk, rétt í því kom manneskja klædd í græn jakkaföt. Peningarseðlarnir stóðu út úr fötunum. Þessi persónugervingur  var bankamaður. Undirleikurinn ómaði, einhverskonar söngur sem búið var að klippa og setja saman við pop tónlist. Listamaðurinn reyndi og reyndi að ná í sköpunarmáttinn með aðferðum frumbyggja, að falla í trans, á meðan bankamaðurinn dældi í hann peningum. 

Artíma Gallerí býður þig velkomin á þetta fyrsta kvöld; 

Kvöld hinna glötuðu verka og verka sem föst eru í formi hugmyndar, 

þann 14. janúar 2012.

Listamenn fyrsta kvöldsins eru:

Ólöf Björns 

Sara Björnsdóttir

Bryndís Hrönn

Snorri Ásmundar

Rakel McMahon

Hlynur Halls 

Kolbrún Ýr

Katrín I Jonsd. Hjordisard

Kvöld hinna glötuðu verka eru ætluð til þess að safna gögnum um verk sem gerð hafa verið og engar heimildir eru til um, sem hafa kannski aldrei verið framin, eða þá ný verk sem ennþá eru á hugmyndarstiginu. Þessi kvöld eru líka ætluð til þess að rannsaka hvernig ný form af tímabundsleika (temporality) verða til og endurramma hugmyndir um gagnasöfnun. 

Og við getum einnig velt þessu fyrir okkur:

Hvernig gjörningarlist, sem verður til milli “líkamlegrar tjáningar” og “sálrænnar reynslu áhorfandans og listamanns af því sem mun gerast”, er síðan sýnd sem listaverk (artifact) í galleríi, vefsíðu eða inni á listastofnun.

Það er vandmeðfarið að greina kjarna gjörningarlistar. Hvernig fer það fram og hvað gerist þegar gjörningar eru endurgerðir? Erum við að búa til veikar kópíur þegar við fremjum gjörning sem við höfum framið áður? Og maður getur líka spurt sig hvort gjörningur sem framinn hefur verið sé einungis æfing fyrir þann sem verður framinn seinna. Eða fer endurgerð á gjörningi upp á móti kjarna gjörningarlistar? Kannski eru þetta allt kópíur; því listaverk eru kópíur eða endurgerðir af raunveruleikanum. Þá er hver endurgerð öðruvísi og gefur þann möguleika að skapa nýja reynslu og sögu.  

Með kveðju 

Katrín I. H. J. Hirt & Eva Ísleifsdóttir 

   Allir að koma með sínar eigin veigar. 

   Aðgangseyri er 500 kr og sá peningur rennur óskiptur til listamanna kvöldsins.

Artíma gallerí

http://www.facebook.com/artimagalleri?ref=ts

Smiðjustígur 10 

101 Reykjavík

In English

All of these vegetables and all this use of words. Performance at the Sequences festival 2007 in Reykjavik. Outside the gallery is a gate decorated with vegetable, the guests that came to performance had to walk through the gate before entering the Lost Horse Gallery. When the guests had entered they where greeted by an artist that was in dozed in making art and a person wearing a green suit. Money notes where sticking out from underneath the suit. It was a personification of a banker. In the space a sound track, a women voice, similar to a sirens voice mixed with pop beats was banging. The artist was trying and trying to connect with the creative force using ancient techniques that had trance like features, whilst the banker kept throwing money at her. 

Artíma Gallery invites you to the first night of;

The night of the lost artwork and artworks that have only remained an idea. 

14th of January 2012 

The artist are

Ólöf Björns 

Sara Björnsdóttir

Bryndís Hrönn 

Snorri Ásmundar 

Rakel McMahon 

Hlynur Halls 

Kolbrún Ýr 

Katrín I Jonsd. Hjordisard

The nights of the lost artwork are meant to gather and collect documentation of performance art that have not been showed in Iceland, have not been showed at all or new work that still are just an idea. These nights are also meant to research how new forms of temporality re-frame and re-examine ideas about documentation. 

And we can also ask our selves; 

How performance art that happens between ´physical expression ´and ´ the viewer and the artist psychological experience of what is about to become  ´ is presented as an artifact. 

Analyzing the core of performance art is very tricky. How does one re-enact a performance and what happens to the performance when it is re-created?  Are we making weak copies, when we re-create a performance work that we have performed before? And you can also ask your self was the original performance only a rehearsal for the second one? Or is re-creating performance going against 

it´s own ontology? Maybe it´s all copies; like the Greek philosopher Platon states, work of art are copies or recreations of nature (reality). 

But given that we can suggest that every copy is different thus giving a chance on creating new experience and history. 

With all the best 

Katrin og Eva 

Artíma Gallerý 

http://www.facebook.com/artimagalleri?ref=ts

BYOB 

500 Kr ISK entry fee that goes to the artist of the night.